Halte overslaan?

Halte overslaan?

18 October 2009 Waarmaken 0

Een paar maanden geleden zat ik in de trein. Ik was op weg naar huis van een training die ik had gegeven. De dag gleed rustig door mijn hoofd net als het landschap. Ik ging tegenover een man zitten die zijn hoofde steunde op zijn hand. Zijn blik rustte op de grond. Soms beet hij zachtjes in zijn hand.

Toen hij, tien minuten nadat we station Den Bosch waren gepasseerd aan me vroeg of we zojuist station Den Bosch waren gepasseerd en ik dat beaamde veerde hij op. Ik vroeg hem of het zijn halte was en of hij was geschrokken dat hij die gemist had.

‘Ja,’ antwoordde hij aarzelend. Vervolgens zei ik dat ik de indruk had dat hij afwezig was en ik vroeg of dat klopte. Hij aarzelde even en zei toen:

‘Ja, klopt. Ik heb zojuist telefoon gehad dat mijn vader is overleden,’ zei hij, zich bijna verontschuldigend.

‘Ben je verward door die boodschap, omdat je het niet zag aankomen?’

‘Nee, hij was al een tijdje ziek en ik was in gedachten bij vroeger, toen ik een kind was. Er schiet me van alles door het hoofd.’

‘Voel je je nu opgelucht, dat je nu duidelijkheid hebt over het lot van je vader?’ vroeg ik hem.

Hij zuchtte en beaamde dat. Op slag ging hij anders –ineengedoken- zittten en ik vroeg hem of hij ook verdrietig was met het verlies. Dat beaamde hij en hij zei er snel achteraan dat het leven doorgaat.

‘Zou je willen dat deze moeilijke tijd die voor je ligt al achter de rug was?’

Dat wilde hij wel.

‘Zou het je dan niet helpen om juist bij dit verlies stil te staan en de tijd er voor te nemen?’

‘Ja, eigenlijk wel, ja.’

Ons gesprek werd abrupt afgebroken omdat we bij het volgende station waren gearriveerd en hij uitstapte om te trein terug naar Den Bosch te nemen. We namen afscheid met een handdruk.

Gisteren kwam ik de man weer tegen in de trein. Ik begroette hem, maar hij herkende me niet. ‘Waar moet ik u van kennen?’ vroeg hij. Ik zei dat we een paar maanden geleden op dat traject gesproken hadden toen hij net een onprettig telefoontje had gehad. Zijn ogen gingen ver open, hij straalde.

‘Oh, jaah, meneer… Mijn vader… Ik wil u nog bedanken voor dat gesprek, het heeft me zo enorm geholpen.’ We praatten nog wat en namen vervolgens afscheid. De trein stond immers weer stil op het Bossche perron.

Waar de man in eerste instantie een halte had gemist en een andere halte wilde overslaan, kreeg ik de indruk dat hij prettig op zijn eigen schema reed. Wat ben ik dankbaar dat ik heb geleerd om vragen te stellen en dat ik zo kan bijdragen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *